bns blog

Twój nowy blog

Tak z 10 lat temu w Olsztynie zeszła się grupka młodych muzyków, ze względu na pochodzenie zainteresowanych kulturą ukraińską. Małe trzy lata później rozpoczęli właściwą działalność, po czym ukraińskie zainteresowania przeewoluowali prosto, jak w pysk strzelił, w rocka, ska i reggae. Dzisiejszy krążek, Ulice, to pierwsza płyta w dorobku kapeli. Ma dość fajne brzmienie, ale o to w sumie nietrudno – jak się gra „skareggae”, to trzeba być w prosektorium, żeby nikomu nóżka nie podskoczyła. Mamy standardowe dla gatunku gitarę, dęciaki, a tu i ówdzie występuje i akordeon. No dobra, żeby nie było, że tak całkiem drwię: mają też czasem jakieś inne archaiczne instrumenty sugerujące ukraińskie wpłwy. Wszystko skoczne i na dobry humor.

Panowie wydali potem jeszcze dwa krążki (w tym jeden dosłownie trzy tygodnie temu), ale tychże jeszcze nie słuchałem. Niestety od czasu pierwszej płyty, oprócz wydawania kolejnych, panowie intensywnie pracowali nad utratą jakiegokolwiek rockowego „street-credu” komponując hymn olsztyńskich juwenaliów i występując w I edycji polskiego „Must Be the Music”. Ale młodzi jeszcze są, nie miał ich kto nauczyć, to im wybaczę. Oprócz dzisiejszego kawałka warto słysznąć promujący płytę singiel Ulice, ciekawą wariację na temat mickiewiczowsko-grechutowskiej Niepewności (jak ktoś lubi takie rzeczy…), ostrzejszy Taki kraj, spełniające ukraiński parytet Bożevilni sny… Właściwie to całej płyty posłuchajcie, bo jest najzwyczajniej w świecie fajna. Nawet głupia Kortowiada.
P.S. Pardon, że był tydzień bez postu. Miał być wczoraj, ale zasnąłem…

BAND: Enej
SONG: Powiedz
ALBUM: Ulice
YEAR: 2002
Cream to produkt z Wielkiej Brytanii, który wszedł na stałe do historii rocka. Najbardziej obecnie rozpoznawalne nazwisko w grupie to Eric Clapton – człowiek-instytucja, który występował już na blogu solo, oraz w ramach grupy Derek and The Dominos z doskonałym utworem Layla. Był to czas przed jego autokastracją i przeskokiem na zabawy wielce akustyczne. Na Disraeli Gears mamy do czynienia z rockiem czasem bardziej bluesowym, a czasem bardziej psychodelicznym (co wymownie sugeruje okładka). Krążek uplasował się na 114. miejscu listy 500 najlepszych albumów wszechczasów magazynu Rolling Stone, co wydaje się sporym osiągnięciem, biorąc pod uwagę, że nagrywano go podobno raptem trzy dni. Nazwijcie mnie profanem, ale nie powalił mnie ten krążek. Solidna robota, ale skarpetki nie spadają. Wokal umiarkowanie ciekawy, a we wszystkim na mój gust trochę za mało pazura. Najciekawsze są partie, kiedy grupa przechodzi w zbiorową improwizację. Lekkie rozczarowanie jak na markę, którą stanowi legendarne Cream. Ale w tym wszystkim jest jeden skarb – prezentowane Sunshine of Your Love, czyli jeden z najlepszych riffów eva, numer 65 na liście najlepszych piosenek wszechczasów Rolling Stone i różne inne numery w fafnastu innych rankingach.
Swoje preferencje określiłem dość wyraźnie, ale reszta też nie boli. Strange Brew brzmi dobrze, Tales of Brave Ulysses też, a Take It Back ma najbardziej klasycznie rockowe brzmienie na krążku – na tym nie można się przejechać.

BAND: Cream
SONG: Sunshine of Your Love
ALBUM: Disraeli Gears
YEAR: 1967

Nie ważne czy czytam o różnicy między pojawianiu się prądu elektrycznego na skutek gradientu temperatur czy też na skutek ogrzewania lub chłodzenia. Nie ważne czy mieszasz w kuchni beszamel tak aby nie zgęstniał w kluskę. Nie ma takiej możliwości żeby robić to bez wprawienia ciała w energiczny ruch i tzw. przytup nóżką słuchając nowego owocu projektu Kim Nowak. Kawałek Prosto w ogień ma takie brzmienie, które bezsprzecznie przywołuje mi na myśl Pulp fiction.  Okno to numer, o którego słuchanie mało kto mógłby mnie podejrzewać, ze względu na bardzo mocny początek. Jest to chyba kawałek, który najgłębiej zapada mi w umysł i towarzyszy najdłużej po wyciszeniu głośników. Nie gorsza jest piosenka Noc. W wybraniu najlepszej piosenki w wykonaniu braci Waglewskich niezwykle trudno byłoby sklasyfikowanie jakich utworu wpisując go na ostatnie miejsce. Tak dobre wrażenie wywarł na mnie album, który powstał z miłości Fisza i Emade do muzyki rockowej i fascynacji heavy metalem i innymi równie ciekawymi nurtami.

Z tej bardzo sympatycznej muzycznie kombinacji wybrałam Krew, która pozwala poczuć klimat krążka i za tekst: „mam cienką skórę pod nią krew”.

P.S. Notatka powstała w wyjątkowych okolicznościach dlatego, że nie mogąc już cofnąć czasu i być na koncercie w mieście Wawelskiego Smoka postanowiłam uchronić świat przed przegapieniem Wilka.

z przyjemnością przesłuchała panipilarz

BAND: Kim Nowak

SONG: Krew

ALBUM: Wilk

YEAR:2012



Proszę Państwa, oto Chief. Chief jest jednym z moich nocnych amigos, choć nasze profesjonalne się rozeszły. Chief jest młodzieńcem spostrzegawczym i wyczulonym na głupotę życia codziennego, a wyczulenie to przekuwa w słowa. W 2011 słowa te spisał, a w 2012 nagrał. Nie ma co tu za wiele gadać – jak kogoś interesuje, to Stevie sam się wypisał po angielskiemu pod swoimi kawałkami. A ja mam teraz superhipsterską satysfakcję, bo tego krążka bankowo żadne z Was w kolekcji nie ma. Na soundcloudzie jest jednak do posłuchania w całości, więc nie smutkujcie zbytnio.
BAND: Chief
SONG: Big Chief
ALBUM: Universal Hip-Hop
YEAR: 2012

Nic dodać nic uciąć. Tak bym powiedziała nawiązując lekko do formacji The Knife, która bezsprzecznie kojarzy się nie tylko mi z dzisiejszymi artystami. Żegnam październik wspomnieniem czerwca czyli genialnym występem Niki And The Dove na krakowskim festiwalu muzyki elektronicznej- Burn Selector Festival. Tak zaczęłam po raz milionowy odsłuchiwanie najnowszego albumu Niki tydzień temu. Co mi przerwało? Ważne, że mogłam dzisiaj kontynuować. Pogoda niezmiennie zachęcająca do poznawania bliżej przytulnych kątów pomieszczeń wewnętrznych a do tego jak nic przydaje się dobra muzyka. Mi taka energetyczna i pełna entuzjazmu w zupełności zastępuje słońce. Polecam sprawdzić czy ktoś też tak ma. Wracając do albumu, bo prawie znowu od niego odeszłam…  Fantastyczne jest to, że debiutancki album Instinct można calutki odsłuchać pod tym adresem. Szwedzki krążek zaczyna się utworem Tomorrow. Trochę kojarzy mi się to z powstawaniem tego wpisu, które nie powiem głośno ile już trwa. Jak już na dobre damy się porwać charyzmatycznej wokalistce Malin to podróż skończymy (oby nie tytułowo Under the Bridges !) z wielką wolą działania. Gdybym była DJ-em nie muszącym się martwić o to, że nie wypada nacisnąć play i zostawić tłum z jedną płytą to Niki And The Dove często towarzyszyliby moim występom. Z całego serca uwielbiam utwór The Drummer . The Gentle Roar za jego egzotyczne brzmienie i takowe w kawałku Mother Protect zasługuje według mnie na szacunek i uwielbienie. Jeśli chodzi o utwory uspokajająco-kojące to z trudem takie wyszukuję w tym zestawie. Do łagodnego kołysania Last Night oraz In Our Eyes choć nie jestem przekonana, czy przyniosą pożądane rezultaty.

Niech listopadową kompozycją będzie piosenka The Fox dla wielbicieli głosu Malin.

BAND: Niki And The Dove

SONG: The Fox

ALBUM: Instinct

YEAR: 2012


z przyjemnością przesłuchała panipilarz

Bob Dylan już był, ale wyjątkowo się powtórzę w ramach mojego nieoficjalnego cyklu newyorkiana. Nuta pochodzi z debiutowego albumu Boba Dylana pod tytułem – szok- Bob Dylan. W prezentowanym utworu Bob Dylan – jak przystało na Boba Dylana – zgrywa buraka i z buraczanym akcentem śpiewa o dziejach buraka przybyłego do Nowego Jorku. Źle – och, jak źle! – mu się działo, bo najpierw nie mógł ogarnąć, że domy takie wielkie, a ludzie chodzo pod ziemio, potem była zima, a potem mu nie chcieli płacić za śpiewanie, bo brzmiał jak burak, a potem przestał śpiewać i zapisał się do związków (niech piekło nowojorskie związki zawodowe pochłonie) i działo mu się trochę lepiej, ale potem znowu mu się działo źle, bo go oszukali, decydenci! A dykta ciężka! Więc się artysta-burak zebrał w sobie i wyprowadził się, hen, daleko od złego Nowego Jorku, za rzekę, o pół godziny jazdy od Manhattanu. Esencja życia w NYC, normalnie. Chyba, że o jakie inne East Orange chodzi. Kawałek tak głupi, że aż fajny – podobuje mi się.
Na reszcie albumu Bob Dylan brzdąka na gitarze i pluje w harmonijkę i gra buraka i jest bardzo fajnie i folkowo. Można posłuchać całości, bo jest zabawna, tudzież warto zwrócić uwagę na inną niż standardowaanimalsowa interpretację Domu wschodzącego słońca. Tylko brzmi trochę dziwnie, bo została nagrana dwa lata przed tym, jak Animalsi odkryli, że jak facet śpiewa w pierwszej osobie jako kobieta to jest podejrzane. Było to epokowe odkrycie i od tego czasu wolno już było zmieniać teksty piosenek jeśli cover brzmiał głupio z oryginalnym.
BAND: Bob Dylan
SONG: Talkin’ New York
ALBUM: Bob Dylan
YEAR: 1961

416. M

2 komentarzy


„M” jak mama, maliny, miś, malibu, malwa, mruczanki, muzyka. Do wyboru: Męskie Granie, Miike Snow, Metric, Mark Ronson, Mylo, Magnetic Man, Miss Kittin, Mstrkrft. Ostatnio zaprzyjaźniam się ze słowem kompromis ale dzisiaj wyjątkowo zamiast jednej wisienki wielki tort z mnóstwem wiśni na wierzchu! Posmakujcie uszami :}

Muzycy to wojownicy | A Horse Is Not a Home | Collect Call
Bang Bang Bang | Zenophile | Flying into Tokyo
Nurse | Work on You | Chocolate Cake

z przyjemnością przesłuchała panipilarz

Carey Bell był bluesmanem, którego kariera obejmowała prawie cztery dekady. Chodzący obraz bluesa: pan o dość „nienachalnej urodzie” (patrz: karykatura), łącznie z brakującymi zębami. Grał na gitarze elektrycznej, ale bardziej znany jest jako jeden z klasyków harmonijki „w sosie chicagowskim”, czyli podanej poprzez wzmacniacz i fuzz. Czyli najsmaczniejszej. Powielając schemat typowy dla tego gatunku muzycznego porodził się on na południu, w stanie Mississippi, a potem powędrował pod prąd wielkiej rzeki aż do stolicy bluesa, Chicago, gdzie na harmonijce gra się z elektrycznością. Zniknął stosunkowo niedawno, w 2007 roku, a po drodze grał z tuzinem największych nazwisk w gatunku.
Dziś posłuchamy czegoś z pod własnego szyldu pana Bella. Heartaches and pain to doskonały album bluesowy unikający monotonności dzięki obecności klasycznych „smutów” jak i utwórów bardzo żywych. Jeżeli przy otwierającym instrumentalu Carey Bell Rocks ani raz nie podskoczy Wam nóżka, radzę sprawdzić sobie puls – być może już nie żyjecie. Doskonałe pianino i harmonijka na najwyższym poziomie, a i gitarze i basowni niczego nie brakuje.

BAND: Carey Bell
SONG: Everything’s Gonna Be All Right
ALBUM: Heartaches and Pain
YEAR: 1977
Homogenic to 4. album w dorobku islandzkiej artystki-instytucji Björk. Kupa ciekawej elektroniki. Brzmi to wszystko mniej więcej tak, jak Björk wygląda, czyli dziwnie, ale intrygująco. Ale jakież to w końcu ma być, jeżeli artystka porodziła się i wychowała na ex definitione dziwnej Islandii? Jak Państwo zauważyli pewnie, dziś dwie okładki. Lewa jest okładką albumu, prawa zaś – prezentowanego dziś singla z niegoż. Nie mogłem się ograniczyć tylko do jednej, bo obie są przepiękne. Muzyka, wygląd artystki oraz graficzna oprawa albumów… Wszystko to wskazuje na jedną rzecz: Björk ma pomysł. Rzut oka na teledysk do Bachelorette również to potwierdzi. Jedna z najciekawszych i najbardziej pomysłowych historii jakie w teledyskach opowiedziano. Wewnętrzne zapętlenie historii i jej coraz większe oddalenie od rzeczywistości to mokry sen każdego młodego literaturoznawcy.
Wróćmy do muzyki. Cała płyta składa się z mniej lub bardziej zakręconej elektroniki, której mocnymi punktami są Hunter, Jóga, czy Bachelorette właśnie. Na Immature i All Is Full of Love też warto zawiesić ucho. Aktualnie po raz pierwszy konsekwetnie zabieram się do Björk, więc nie ogarnąłem jeszcze całości zjawiska, ale obecne oraz uprzednie doświadczenia wykazują, że ta muzyka doskonale nadaje się na późnojesienne późnowieczorne posiedzenia ze znajomymi, kiedy to nikomu się nic nie chce, a zwłaszcza wychodzić z domu, więc siedzi się przy napitku jakim i słucha dobrej muzyki. A potem wszyscy zasypiają. Zakręćta tym krążkiem w napędzie więcej niż raz, warto. I nie zestarzał się pieron ganc!
P.S. Wybaczcie Państwo, że cały ubiegły tydzień bez notatki zleciał. W niedzielę gotowy byłem do pisania, ale ten nowy blogowy system szwankuje nieco i nijak się tu dostać nie mogłem. Może dziś jeszcze trochę nadrobię.
BAND: Björk
SONG: Bachelorette
ALBUM: Homogenic
YEAR: 1997
Mam zasadę, że nie wrzucam tutaj składanek, „debestów” i antologii, ale dziś zrobię wyjątek, ponieważ chciałem zaprezentować coś z kategorii „newyorkiana”, a oryginał wyszedł pierwotnie chyba tylko jako singiel. „Debest” dotyczy Bena E. Kinga. Jeżeli Wam to nic nie mówi, to proponuję sobie przyjmnieć Stand by Me. To oryginalne.
Mimo że King urodził się w Północnej Karolinie, a już w latach 60. zamieszkał w New Jersey, jakiś czas przemieszkał w dzielnicy Harlem i stworzył dzisiejszą, świetną piosenkę o jej bardziej wschodnim, latynoskim fragmencie. Kawałek opowiada o tamtejszym egzotycznym kwiecie, który kwitnie wyłącznie w nocy, przebijając się przez beton Manhattanu. Tak to już jest z tutejszymi kwiatami… Nie wiem, czy Kingowi chodziło  o jakiś konkretny kwiat, ale jeżeli tak, to po takim prezencie kwiat z pewnością dał się zerwać i przesadzić do jego ogródka.
Składaneczkę warto przesłuchać całą. Ben E. King jest świetnym piosenkarzem, więc dużo tu świetnych „oldies”. Nie można przecież nie lubić takich kawałków jak Dream Lover, Stand by Me właśnie, Will You Still Love Me Tomorrow czy Young Boy Blues.


BAND: Ben E. King
SONG: Spanish Harlem
ALBUM: Ben E. King – The Ultimate Collection
YEAR: 1960/1990

  • RSS